پاييز   

      آري اين فصل بغضي فرو خورده دارد ، هنوز هيچ اجازتي نيست كه باراني شود،  فقط انباشت مي شود برهم، آسمانش گرفته است و تا باريدنش را ه ماندست ، وهر دم سنگين تر كه گاهي ناخواسته مي گريد ، دلش طاقت نمي آورد و مي بارد .

فريب مي دهد مارا و خود را پشت آفتابي روزهايش ، كه با سنگيني هوا بي رمق مي شود گرمايش، ما را خوش مي كند كه هنوزهيچ  چيزش نيست .

اما دستش رومي شود ، شايد رسوا مي شود ، تابش تمام از كف رفته است .  گاه گاه گندم گوني چهر ه اش در نيمروز، كدر شدنش وآرام گريستنش انگشت نماي مردمانش مي كند .

پرسيدن جايز است از چه بي قراري مي كني؟ هر ساعت گونه گونه مي شوي ، ثباتت كجاست ؟

يك باره سرد مي شوي دمي ديگر داغ مي كني و بعيد نيست ساعتي ديگر تاب نياوري و بگريستن دل مارا هم رنجه كني  .

شايد هوايش هوايي شده ، نگاه كن كه چقدر رنگ مي افشاند، شايد يكي كارگر شود، گويي براي مانگاريش از هيچ چيز فرو نمي گذارد، هنوز هم بي تاب است ، از چه... نمي دانم .   

 عمرش كوته است و نرفته راه  بسيار، آري پاييز است و جرمش سر ريزي راز . بايد خموش شوي و در همين حيرانيت سوخت كني، همه برگت مدفون وخودت رابرهنه پشت سرماي سرد  طرد كني .   

سرّ سفر

آخرين عكس

پیوندها

نواي نسيم

آمار سايت