كوفته پرويز

از وقتي خودشو تا حدودي مي شناخت و مي فهميد كه كيه ؟ ... آرامش نداشت ، بازيچه ي دست بچه هاي كوچه و خيابان شده بود . اونا خيلي اذيتش مي كردن ، دنبالش مي افتادن و هو مي كردن ، وقتي اونم به تلافي از بچه هاي محل ، دنبالشون را مي افتادو مي گفت : چي كار م دارين ؟ ... بزارين راحت باشيم ، كاري به كارم نداشته باشين ، ... انگار نه انگار ، تازه اسمم براش گذاشتن بودن اونم چه اسمي ؟ ... كوفته پرويز . البته تو اين مورد او نا راست مي گفتن . پرويز پسر بچه اي بود كه به طور مادرزادي از نظر جسمي يه نموره مشكل داشت . شكمش زيادي بزرگ بود و صورتشم پر از لكه هاي ريز و درشت بود .  به خاطر همينم ، زناي كوچه و محله ازش مي ترسيدن و نمي گذاشتن كه پرويز با بچه هاشون بازي كنه ، مثل اونا مدرسه بره ، مثل اونا رفتار كنه ، ولي اونا پرويزو به چشم يه ديوونه مي ديدن و هيچ وقت باور نمي كردن كه پرويز عقب مونده نيست ، خدا به اونم چشم و گوش داده ، دست و پا داده ، اما مسئله اين بود كه هيچكدوم از اعضاي خانواده اش هم پرويز و باور نداشتن . پرويز در خانواده اي پر جميعتي زندگي مي كرد ، چهار تا برادر و سه خواهر داشت ، كه پرويز بچه ي پنجم و پسر سوم خانواده بود ، مادرش هميشه مريض احوال بود و پدرشم يه پيرمرد از كار افتاده . هيچ وقت از يادش نمي ره و وقتي كه بچه ها اُنو هو مي كردن و مي زدن . با گريه و زاري مي دويد خونه و مي رفت بغل مادرشو سرشو روشونه هاش مي ذاشت اونقدر گريه مي كرد تا آروم مي شد ، ولي يه سوالي كه براي مادرشو اهل خونه ديگه كهنه و تكراري شده بود و همه براي جواب دادن اين سوال پرويزه طفره مي رفتن و توجه نمي كردن اين بود كه آيا واقعاً پرويز ديونه اس ؟ ... چرا ، همه بهش مي گن ديوونه ؟ ... مگه اون چه طوري بود كه ديوونه بود ؟... مادرش هميشه پرويز و بغل مي كرد و مي بوسيد و مي گفت : نه پسرم كه گفته ديوونه اي ؟ اتفاقاً خيلي هم پسر عاقلي هستي ، همه ام بهت حسودي مي كنند و اين حرفا را مي زنن ... ولي خود پرويز يه چيزايي مي دونست ، مثلاً محل اُنو تو بازياشون راه نمي دادن ، پرويز ؟ براي اينكه سرگرم بشه و به اونا بفهمونه كه تنهايي مي شه بازي مي كرد ، چوبو بر مي داشت و آشغالهاي تو جوي آبُ كنار مي زد و سرگرم مي شد . مش رحيم و پسرش آشغالا رو مي ريختن توي جوي آب ، پرويزم عصباني مي شد و با چوب تهديدشون مي كرد . بعدم كه يه محل آدم جمع مي شدن جلوي در خونشون كلي شكوه و شكايت مي كردن ، كه چرا با چوب اينو و اُنو مي زنه ؟ ... اصلاً چرا نمي زارينش ديوونه خونه ؟ ... شبم كه خبر مي رسيد به داداشاي بزرگشو ، اونا هم پرويز و مي زدن و مي گفتن : تو ديوونه اي ، چرا با چوب مردمو  مي زني و مي ترسوني ؟ ... چرا به مغازه دار سركوچه گفتي : اشغالهاي مغازه رو نريز تو جوي آب ؟ ... چرا پسر مش رحيمو زدي ؟ ... هر چيم پدر و مادرش مي گفتن : وا... اين بچه تقصيري نداره ، حتماً مش رحيم و پسرش اذيتش كردن ، گوششون بدهكار نبود . داداشاي پرويز كه از بچگي شون عقده اي بار اومده بودن و از داشتن دادشي مثل پرويز خجالت مي كشيدن ، اُنو جلوي اهل محل كتك مي زدن ، به حرفهاي پدر و مادرشم اهميت نمي دادن ، اونا هم نمي نونستن پرويز از دست داداشاش نجات بدن . خلاصه ، انباري ته حياط شده بود تنها دوست و رفيق شباي پرويز ، جاي بدي هم نبود . هر چند سرد و تاريك بود ، ولي اون هر موقع گريه مي كرد ، آراوم مي شد . مي نشست گوشه اي و تا صبح با موشا و سوسكهاي انباري بازي مي كرد . خلاصه ، خوابش برده بود كه يه دفعه با صداي باز شدن قفل در بيدار شد . از ترس اينكه ، نكنه يكي از دادشاش باشه ، سريع خودشو جمع و جور كرد و همون جا نشست . خيلي داداشاش مي ترسيد در همون حال كه مي لرزيد و خداخدا مي كرد كه داداشاش نباشن ، ولي خوشبختانه ، نه ... باباش بود كه با يعه سيني چاي و نونو پنير داخل انباري شد ، تا بخواد چراغ فانوسو بگيره بالا و دنبال پرويز بگرده ، فوراً پرويز همون جا خودشو زد به خواب ، باباش وقتي ديد خوابه دستاي لرزونشو كشيد به سرپرويز و پيشونيشو بوسيد . بعد زير لب زمزمه كرد ، پسرم پرويز ، دلم برات تنگ مي شه . سيني چايي گذاشت و از انباري بيرون رفت . پرويز خيلي گرسنش شده بود . تا اون موقع هم چيزي نخورده بود ، يه دفعه بدون اينكه لب به غذا بزنه ، به ياد حرفهاي داداشاش و بچه هاي محل افتاده كه بهش از ديوونه خونه حرف مي زدن ، يه دفعه بي اختيار زد زير گريه . آخه اون پدر و مادرو خواهرهاشو خيلي دوست داشت ، بدون اونا نمي تونست زندگي كنه ، داداش فرامرزشم كه داداش بزرگترش بود ، اومد دنبال پرويز ، آخه پرويز بعضي وقتا كه مريض مي شد ، دادش باهاش مهربون مي شد و براش پفك مي خريد ، آخه پرويز پفك خيلي دوست داشت ، ولي اون لحظه ها هيچ عكس العملي از خودشون نشون نداد . چون احساس مي كرد چند تا بزرگترشده ، ديگه پفكم دوست نداشت . حالا ديگه ، مادرشو ... پدرشو ... خواهراشو ... حتي داداشاشو ، بيشتر دوست داشت ، خلاصه ، داداش فرامرزش تو انباري كلي باهاش حرف زد ، هيچ وقت اين طوري باهاش خوب حرف نزده بود ، اما به قول خودش اون موقع مرد و مردونه با پرويز حرف زد ، حرفاش بهتر از هميشه به دل پرويز نشست .

داداشش مي گفت : تو مريض شدي بايد بري مريض خونه و خوب بشي ، بايد با آدماي اونجا زندگي كني ، اما پرويز نمي دونست منظور دادشش همون ديوونه خونه اس ولي مثل هميشه فكر مي كرد كه پرويز هيچي نمي فهمه ، پرويز مي ترسيد بهش بگه ، كه مي دونم همون مرض خونه اي كه تو مي گي ، اسمش ديوونه خونه اس . ولي از ترس اينكه بازم داداشش اونو بزنه ، هيچي نگفت . داداش فرامرزش مي گفت : اگه اونجا بري ، هرروز مي يام ديدنت و برات پفك مي خرم ، بعد شم مي برمت پارك ، شهر بازي ، الاكلنگ و ... اما يه دفعه لحن صداشو عوض كرد و شروع كرد از درداي زندگي گفتن داداشش مي گفت : مادر به خاطر تو مريض شده ، وقتيم تو را مي بينه ناراحت مي شه ، يعني : وقتي كه تو به دنيا اومدي مادرم مريض شد و افتاد گوشه ي خونه ، تو هم از بچگي مريض بودي ، به خاطر همينم مي گم بايد بري مرض خونه تا خوب بشي ، ... تا مادرم حالش خوب بشه ، پس بيا ببرمت ، يواش يواش خودتم عادت مي كني ، اصلاً توديگه مرد شدي ، نوزده سالته ، يعني نوزده تا بزرگ شدي . تازه مگه تو نمي گفتي : دوست دارم برم مدرسه ، مثل بقيه بچه ها درس بخونم ... مشق بنويسم ... اگه اونجا بري مي توني بري مدرسه ، هر كاريم بكني ، هيشكي كارت نداره . پرويز وقتي به حرفهاي داداش فرامرزش گوش مي داد با خودش مي گفت : خوب راست مي گه ، مادر به خاطر من مريض شده و همه ي موهاش سفيد شده ، خلاصه داداش پرويز ، اونو برد خونه و لباسايي كه براش خريده بود و تنش كرد و با يك ساك ، دو تايي راهي مرض خونه شدن . قبل از رفتنش همه داشتن گريه مي كردن ، پدر پرويز تكيه داده بود به در خونه و اشك تو چشماش حلقه زده بود . خواهراشم همه گريه مي كردن . بالاخره وقت رفتن ، پرويز و مادرش هم گريه كردن . اونم بهشون گفت : وقتي آنجا برم ، ميرم مدرسه و براتون نامه درست مي كنم ، نقاشي رنگ مي كنم .

 از اومدن پرويز به آسايشگاه ، اولاً يكي دو بار ه كه داداشاش پدر و مادرشو آوردند تا پرويزو ببينن ، ديگه نيومدن ، تا اينكه ، از طرف مديريت آسايشگاه خانه ي مهر ، يه نمايشگاه از كاراي بچه هاي  اونجا درست كردند اين طوري آدماي زيادي در حال رفت و آمد بودن . بعضي وقتام در روزهاي خاص به بچه ها سر مي زدن ، اتفاقاً ، در يكي از همين روزها بود كه يه خانم جواني كه خيليم مهربون خوشرو بود ، با دور هم جمع كردن بچه ها و صحبت كردن با اونا ، نظر پرويزو به خودش جلب مي كنه . بعد از مدتي ، پرويز و خانم مجيدي دوستاي خوبي براهم بودن . پرويزي كه سالها با كسي دوستي نكرده بود و هميشه تنها ، در اتاق بودنو به همه چيز ترجيح مي داد ، آن چنان با اون دوست و رفيق شده بود كه در نبودنش خيلي دلتنگ مي شد و با اون تماس مي گرفت و درد دل مي كرد . پرويز ، در اونجا آدماي زيادي مي ديد كه خوب و با گذشت و مهربون بودن ، ولي در نظرش خانم مجيدي با بقيه خيلي فرق داشت .

البته خانم مجيدي يه جورايي معلم پرويز هم بود ، چون به اون خوندن و نوشتن را ياد داده بود و پرويز مي تونست هر وقت كه مي خواست ، بنويسه و بخونه ... حالا پرويز انقدر به وجود خانم مجيدي عادت كرده بود كه اگر به ديدنش نره ، فوري باهاش قهر مي كنه و اعتراض مي كنه كهچرا خانم مجيدي دير به دير به ديدنش مي ره ؟ ... اتفاقاً يه بارم كه خانم مجيدي به ديدن پرويز نرفت ، پرويز دوبار بهش تلفن زد ، بار اولخانم مجيدي گفته بود كه حسابي گرفتارم و نمي تونم بيام . با دومم كه باهاش تماس گرفت ، خانم مجيدي به پرويز گفت : من الان در مراسمي ... هستم ، موقع رسيدن به خونه ، بهت تلفن مي زنم ، خلاصه پرويز اون روز خيلي خوشحال بود و با خودش مي گفت : اين دفعه اگه خانم مجيدي بياد ، بهش مي گم كه چقدر اونو دوست دارم و مي فهم كه دوست داشتن يعني چه ؟ ... بهش مي گم كه اول خدا را دوست داشتم ، پدر و مادرم را دوست داشتم ، آب جوي سر كوچه مونو دوست داشتم كه نمي زاشتم آشغالا كثيفشون كنه ، موشا و سوسكاي انباري مونو دوست داشتم ، كه تا صبح باهاشون بازي مي كردم ، بچه هاي محلمونو دوست داشتم كه مي خواستم باهاشون بازي كنم ، خوندن و نوشتن دوست داشتم كه مي خواستم برم مدرسه . اتفاقاً ، همين ديروز پرستارا ، جشن تولد 35 سالگي پرويز و جشن گرفتن . پرويز حالا عاشقي دقيق ، منظم و منتظري كه عادت داره موقع ملاقات يا تماس تلفني با كسي ، براي اينكه از حافظه ي پيرش پاك نشه ، مي نويسه و مي زنه به ديوار كنار تختخوابش و بلافاصله بعد از همان ملاقات يا تماس تلفني با خوشحالي برگه ي روي ديوارو پاره مي كنه .

 راستي پرويز  امروز خيلي هيجان زده اس ، در واقع مثل همه ي روزا ، اون هر روز منتظر خانم مجيدي . صبحها وقتي از رختخوابش بلند مي شه ، چشمش به برگه ي روي ديوار كنار رختخوابش مي افته و اميدوار كه خانم مجيدي خانم مجيدي مي ياد ، اما غافل از اينكه برگه ي روي ديوار سالهاست كه روي ديواره ، و ديگه كم كم كهنه و پوسيده شده است ....

سرّ سفر

آخرين عكس

نواي نسيم

آمار سايت